Αντίο Αλέξη.....

Ξέρετε, όταν ήμουν 18-25 και βάλε, χρόνων έλεγα ότι δεν ήθελα να κάνω παιδιά. Δεν ήθελα να τους επιβάλλω να ζήσουν σε έναν κόσμο που εμένα δεν μου αρέσει. Έκανα καυγάδες για αυτό το θέμα...τα χρόνια όμως πέρασαν και άλλαξα γνώμη. Χαίρομαι που την άλλαξα. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να φέρνεις στον κόσμο μια ζωή. Να το βλέπεις να μεγαλώνει, να μαθαίνει από εσένα, να ζει επειδή το έφερες εσύ στην ζωή και να σε κάνει περήφανη κάθε μέρα. Να πασχίζεις να του προσφέρεις το καλύτερο, να ανησυχείς αν αυτά που του μαθαίνεις είναι τα σωστά, αν θα το κάνουν σωστό άνθρωπο, έτσι ώστε όταν θα μεγαλώσει να έχει μόνο καλά να προσφέρει στην κοινωνία. Να αγωνιάς για την υγεία του, με το παραμικρό βηχαλάκι να τρέχεις δίπλα του να δεις αν είναι καλά. Να πετάγεσαι όταν πέφτει μήπως και χτυπήσει. Να σκέφτεσαι από τώρα "Θέε μου πως θα καβαλάει τις μηχανές και θα τρέχει" και ας είναι μόλις δύο ετών ακόμη....κι ας έκανες τα ίδια στην εφηβεία σου...Είναι το παιδί σου και πρέπει να το προστατέψεις. Να είσαι εκεί όποτε σε χρειάζεται, να έχεις έτοιμη την αγκαλιά σου όταν θα χρειαστεί παρηγοριά....
Και τα καταφέρνεις, το βλέπεις να μεγαλώνει, να διαμορφώνει την προσωπικότητα του, να αρχίζει ίσως να καταλαβαίνει γιατί εσένα δεν σου άρεσε αυτός ο κόσμος, να γίνεται έφηβος, να σκέφτεσαι, κοίτα το παληκαράκι μου, σε λίγο θα είναι ολόκληρος άντρας...αλλά να έρχεται από το πουθενά κάποιος που με την εξουσία που του δίνουν να κρατάει ένα όπλο, να ξεσπάει τα κόμπλεξ του πάνω στο δικό σου το παιδί. Χωρίς να ξέρει, χωρίς να τον ενδιαφέρει τι σημαίνει αυτό το παιδί για σένα. Κι ας τον μεγάλωσε κι αυτόν μάνα, με τις ίδιες ανησυχίες, με τους ίδιους φόβους...που να ήξερε ότι μεγάλωνε δολοφόνο...
Το επάγγελμα του αστυνομικού είναι δύσκολο, έχει να αντιμετωπίσει κακοποιούς, φονιάδες...ίσως σε μια συμπλοκή να χρειαστεί να γίνει δολοφόνος, ή να χάσει και ο ίδιος την ζωή του, μόνο που σε αυτή την περίπτωση θα είναι έντιμος. Θα αγωνίζεται να προφυλλάξει τους πολίτες από τους κακοποιούς, να κάνει με λίγα λόγια την δουλειά του. Άλλο αυτό και άλλο η εν ψυχρώ δολοφονία από κάποιον που θέλει να λέγεται "αστυνόμος".

Καλό ταξίδι Αλέξη, να στέλνεις κουράγιο στην μανούλα σου που μένει πίσω με την σκέψη σου...

Για την Α.

Η Α. ήταν 23 χρόνων όταν ο θεός αποφάσισε να της χαρίσει ένα ζευγάρι φτερά και να την πάρει μαζί του.

Γεννήθηκε όπως όλα τα παιδιά, ήταν ένα φυσιολογικό μωρό και στην συνέχεια ένα φυσιολογικό παιδί. Τίποτε δεν έδειχνε το τι θα γινόταν στο μέλλον. Σε μικρή ηλικία, εκεί λίγο πριν πάει σχολείο, έπαθε μηνιγγίτιδα. Οι γονείς της θεώρησαν ότι ήταν απλή γρίπη και δεν έδωσαν μεγάλη σημασία, όπως θα συνέβαινε ίσως στους περισσότερους!

Τις λεπτομέρειες της ασθένειάς της δεν τις γνωρίζω. Σημασία έχει ότι στην συνέχεια ακολούθησε πιο σοβαρή λοίμωξη, με αποτέλεσμα το παιδί να μείνει νοητικά «ανάπηρο».

Η μικρή κοινωνία, η έλλειψη γνώσης και πιθανόν και άλλοι παράγοντες οδήγησαν την οικογένεια αλλά και την μικρή, σε κοινωνικό αποκλεισμό.

Τα χρόνια πέρασαν και η Α. μεγάλωνε μακριά από τα περίεργα βλέμματα του κόσμου. Δυστυχώς στην κοινωνία που ζούμε, ένα παιδί με κάποια ιδιαιτερότητα είναι δακτυλοδεικτούμενο και η οικογένεια του επίσης.

Ώσπου ένα πρωί η Α. κοιμήθηκε για πάντα. Ούτε τις συνθήκες θανάτου της δεν γνωρίζω.

Για ποιο λόγο γράφω αυτό το κείμενο; Ίσως για να την αποχαιρετήσω με αυτό τον τρόπο μια και δεν μπόρεσα να το κάνω διαφορετικά. Ίσως γιατί ο θάνατος ενός παιδιού σοκάρει από μόνος του, άσχετα από τις συνθήκες.

Ίσως γιατί πρέπει να συμβεί κάτι τραγικό για να αφυπνιστούμε. Για να συλλογιστούμε μερικά πράγματα. Το ότι π.χ. πρέπει να βλέπουμε τα πάντα στα παιδιά μας, να τα ξέρουμε τόσο καλά ώστε να μπορούμε να αναγνωρίσουμε και το παραμικρό σύμπτωμα. Όχι να μας πανικοβάλει, απλά να μας ενεργοποιήσει. Να έχουμε γνώση, πληροφόρηση, ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε τα συμπτώματα. Μην περιμένουμε από τους ειδικούς να μας πληροφορήσουν, αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε μόνοι μας.

Ο άλλος λόγος που με ώθησε να γράψω για αυτή την ιστορία είναι ο κοινωνικός ρατσισμός.

Γιατί ακόμη και σήμερα, μια οικογένεια σε μικρή κοινωνία πρέπει να κρύβει ένα παιδί με κάποια ιδιαιτερότητα, γιατί την αναγκάζουν να το κάνει.

Γιατί θέλει να προστατέψει αυτό το πλάσμα από τα κακόβουλα βλέμματα και σχόλια των «ευσεβών» συμπολιτών. Γιατί πολλοί από εμάς μεγαλώνουμε τα «φυσιολογικά» παιδιά μας με την πεποίθηση ότι κάποιο παιδί λιγότερο «φυσιολογικό» είναι κατώτερο από αυτά και αναγκασμένο να δέχεται τα πειράγματα και την κακία των γύρω του.

Γιατί ακόμη και σήμερα, η κρατική μέριμνα και οι κοινωνικές υπηρεσίες είναι ανύπαρκτες.

Γιατί όχι μόνο δεν στηρίζουν μια τέτοια οικογένεια αλλά και την αναγκάζουν σε κοινωνικό και οικονομικό αφανισμό.

Γιατί θυμώνω κάθε φορά που ακούω μια τέτοια είδηση…

Καλό ταξίδι κοριτσάκι μου, καλό σεργιάνι στις γειτονιές των αγγέλων. Εκεί που σου αξίζει να ζεις. Εκεί όπου δεν θα χρειάζεται να κρύβεσαι, ούτε θα ζητάς προστασία από τον αδερφούλη σου. Εκεί θα ταξιδεύεις ελεύθερη!